Είχα ραντεβού για καφέ με έναν παλιό συμφοιτητή. Τον περίμενα μισή ώρα σε μια καφετέρια στο κέντρο. Δεν ήρθε ποτέ. Έστειλε μήνυμα αργότερα: «Συγγνώμη, το ξέχασα». Έμεινα με έναν κρύο καπουτσίνο, νεύρα, και μία αίσθηση ότι έχασα την ώρα μου. Σηκώθηκα, πλήρωσα, και βγήκα στον δρόμο. Δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι. Η γυναίκα μου είχε επισκέψεις, η τηλεόραση θα ήταν ανοιχτή, ο σκύλος θα γαύγιζε. Ήθελα ησυχία.
Πήγα σε ένα πάρκο. Κάθισα σε ένα παγκάκι, κοίταξα τα δέντρα, και έβγαλα το κινητό. Άρχισα να σκρολάρω. Μία ώρα πέρασε. Τότε είδα μία ανάρτηση από έναν γνωστό μου στο Facebook. Έγραφε: «Δεν το πίστευα μέχρι που το έπαθα. Δοκιμάστε το Vavada Καζίνο Ελλάδα, αλλά με μέτρο». Είχε ανεβάσει και μία φωτογραφία με ένα κέρδος 300 ευρώ. Γέλασα. «Ψέματα», σκέφτηκα. Αλλά κάτι μέσα μου είπε «γιατί όχι;» Δεν είχα τίποτα να χάσω, ούτε χρόνο, ούτε χρήματα. Μπήκα.
Η πλατφόρμα ήταν εντυπωσιακή. Είχε πολλά παιχνίδια, αλλά δεν ήθελα κάτι πολύπλοκο. Διάλεξα ένα slot με θέμα τα ζώα της φάρμας. Κότες, γουρούνια, αγελάδες. Απλό, σχεδόν παιδικό. Έβαλα 20 ευρώ. Δεν υπολόγιζα να κερδίσω. Ήθελα απλά να περάσει η ώρα. Τα πρώτα λεπτά, τίποτα. Κέρδιζα 50 λεπτά, έχανα 1 ευρώ. Είχα πέσει στα 16 ευρώ. Βαρέθηκα. Είχα σχεδόν αποφασίσει να τα μαζέψω.
Τότε, η γριά αγελάδα στην οθόνη έκανε κάτι περίεργο. Γύρισε το κεφάλι της και άρχισαν να πέφτουν αυγά. Χρυσά αυγά. Κάθε αυγό είχε έναν αριθμό. Το πρώτο: 10. Το δεύτερο: 15. Το τρίτο: 30. Το τέταρτο: 60. Το πέμπτο: 120. Το έκτο: 240. Σταμάτησε στο 240. Σύνολο 475 ευρώ. Από 16 ευρώ.
Κοίταξα γύρω μου. Κανείς. Το πάρκο ήταν άδειο. Μόνο ένας ηλικιωμένος περπατούσε μακριά. Δεν είπα τίποτα, δεν φώναξα. Απλά κάθισα και κοίταξα τον αριθμό. 475 ευρώ. Πάτησα απόσυρση. Τράβηξα 460 ευρώ, άφησα 15 μέσα. Σηκώθηκα, πήγα σε ένα φούρνο, αγόρασα φρέσκο καφέ και ένα σάντουιτς. Πλήρωσα 5 ευρώ. Χαμογέλασα.
Την επόμενη μέρα, είχα μία έκπληξη. Η γυναίκα μου μου είπε ότι το παιδί της αδελφής της είχε ανάγκη από βιβλία για το σχολείο. 120 ευρώ. Δεν τα είχα υπολογίσει. Αλλά είχα τα 460. Έδωσα 120. Το πρόβλημα λύθηκε. Εκείνη με κοίταξε. «Πού τα βρήκες;» με ρώτησε. Της είπα την αλήθεια. Δεν θύμωσε. «Μια φορά είναι εντάξει», είπε. «Αλλά μην το κάνεις συνήθεια». Δεν το έκανα. Μπαίνω μία φορά το μήνα, 10 ευρώ, για πλάκα. Μερικές φορές κερδίζω λίγα, μερικές χάνω. Αλλά δεν το κυνηγάω.
Εκείνο το βράδυ στο πάρκο, με τον κρύο καφέ από το ραντεβού που χάλασε, με την προδομένη προσμονή, βρήκα κάτι που δεν περίμενα. Δεν ήταν η αγελάδα ούτε τα χρυσά αυγά. Ήταν η αίσθηση ότι ακόμα και όταν η μέρα πάει στραβά, μπορεί να γυρίσει. Δεν χρειάζεται να είναι δραματικό. Μία τυχαία ανακάλυψη, μία πλατφόρμα, δέκα λεπτά. Αρκεί.
Τώρα, κάθε φορά που βλέπω αγελάδα σε βιτρίνα ή σε διαφήμιση, γελάω. Θυμάμαι εκείνο το παγκάκι. Θυμάμαι την αίσθηση. Και θυμάμαι ότι η τύχη δεν είναι θέμα αξίας. Είναι θέμα παρουσίας. Εκεί που δεν την περιμένεις, εκεί που έχεις αδειάσει από ελπίδα, εκεί που κάθεσαι μόνος με έναν κρύο καφέ, εκεί μπορεί να χτυπήσει. Αρκεί να είσαι ανοιχτός. Αρκεί να μην κλείνεις την πόρτα. Εγώ εκείνο το απόγευμα την άφησα ανοιχτή. Και η τύχη μπήκε. Όχι σαν κεραυνός. Σαν αγελάδα. Ήσυχα, σταθερά, με χρυσά αυγά. Δεν το ξαναείδα. Αλλά δεν πειράζει. Μια φορά είναι αρκετή για να σου αλλάξει τη μέρα. Και μερικές φορές, μόνο η μέρα χρειάζεται να αλλάξει. Όχι η ζωή. Μια καλύτερη μέρα. Από εκείνη που ξεκίνησε με ακύρωση και τελείωσε με χαμόγελο. Αυτό είναι κέρδος. Τα υπόλοιπα είναι αριθμοί. Εγώ κράτησα το χαμόγελο. Ακόμα το έχω. Δεν το χάνω. Ούτε όταν χάνω. Γιατί ξέρω ότι μπορεί να ξαναέρθει. Ή όχι. Δεν πειράζει. Είμαι εντάξει έτσι. Με έναν κρύο καφέ, μία ανάμνηση, και μία αγελάδα που μου έμαθε να μην τα παρατάω. Ακόμα και στο πάρκο. Ακόμα και μόνος. Ακόμα και όταν όλα ακυρώνονται. Η επόμενη στιγμή είναι εκεί. Περιμένει. Αρκεί να είσαι εκεί. Εγώ ήμουν. Και κέρδισα. Δεν μετράει πώς. Μετράει ότι συνέβη. Και το θυμάμαι. Θα το θυμάμαι πάντα. Για την αγελάδα. Για τα αυγά. Για εκείνη τη μέρα που ξεκίνησε χάλια και τελείωσε ωραία. Και αυτό, φίλε μου, δεν το χαλάει τίποτα. Ούτε ο ξεχασιάρης συμφοιτητής, ούτε η καθυστέρηση, ούτε ο κρύος καφές. Η τύχη ήταν ζεστή. Και την κράτησα. Μέχρι το τέλος.