Δούλευα σε βενζινάδικο. Όχι σε κανένα φανταχτερό στην Κηφισιά, αλλά σε ένα παλιό, στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας, εκεί που σταματάνε μόνο νταλίκες και κανένας δεν κατεβαίνει για καφέ. Οι βάρδιες ήταν οκτάωρες, αλλά το βράδυ οι ώρες περνούσαν σαν σκυλιά. Σέρνονταν. Από τις 10 το βράδυ μέχρι τις 6 το πρωί, ήμουν εγώ, μια οθόνη με τις αντλίες, και ένα ραδιόφωνο που έπιανε μόνο στατικά.
Εκείνη τη νύχτα, είχε ρίξει κρύο. Τέλος Νοέμβρη. Τα χέρια μου είχαν σπάσει από τα ξερά. Κανένα αυτοκίνητο για ώρα. Ούτε ένας πελάτης. Καθόμουν στην καρέκλα μου, τυλιγμένος σε μια κουβέρτα που μύριζε ντίζελ, και σκεφτόμουν ότι η ζωή μου είχε γίνει μια συνεχής αναμονή. Αναμονή για να ξημερώσει, αναμονή για να αλλάξει η βάρδια, αναμονή για να γίνει κάτι.
Εκείνη την ώρα, θυμήθηκα ένα κουπόνι που μου είχε δώσει ένας ταξιτζής. Είχε πληρώσει, είχε πάρει ρέστα, και μου είχε αφήσει ένα χαρτάκι. "Πάρε, μικρέ, μπορεί να σου φανεί χρήσιμο". Το είχα πετάξει στο ντουλαπάκι της ταμειακής. Το έψαξα, το βρήκα τσαλακωμένο. Δεν είχε τίποτα περίεργο πάνω του. Μόνο μια λέξη, ένα λογότυπο, και μια υπόσχεση: "50 δωρεάν περιστροφές για νέους παίκτες". Δεν είχα βαρεθεί τόσο πολύ που να μη δοκιμάσω.
Άνοιξα το κινητό μου. Το σήμα στο βενζινάδικο ήταν χάλια, αλλά μετά από δύο προσπάθειες, φόρτωσε. Η σελίδα ήταν λιτή, σκοτεινή, με μοβ και μπλε φώτα. Δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ για την εγγραφή. Συμπλήρωσα email, username, έναν κωδικό που ξέχασα αμέσως. Η πλατφόρμα που είχα μπροστά μου λεγόταν απλά vavada casino. Χωρίς φανφάρες. Χωρίς υπερβολές. Απλά μία είσοδος στον κόσμο που δεν ήξερα.
Ενεργοποίησα τις δωρεάν περιστροφές. Το παιχνίδι ήταν ένα φρουτάκι με ψάρια, βυθό, τρίαινα και κοχύλια. Δεν μου άρεσε το θέμα, αλλά δεν είχα και πολλές επιλογές. Τα πρώτα 20 spins ήταν απογοητευτικά. Μικροκερδή εδώ κι εκεί, τίποτα ουσιαστικό. Είχα ένα σύνολο 3,20 ευρώ. Γελάστηκα. "Γι' αυτό μου το 'δωσε ο ταξιτζής", μουρμούρισα.
Αλλά συνέχισα. 25ο spin: τρία κοχύλια. Μπόνους. Η οθόνη έγινε μπλε σαν τον ωκεανό. Εμφανίστηκαν τρία υποβρύχια. Διάλεξα το μεσαίο. 9 ευρώ. Διάλεξα το αριστερό. 14 ευρώ. Διάλεξα το δεξί. 22 ευρώ. Σύνολο 45 ευρώ. Από το πουθενά. Τα 3,20 έγιναν 48,20. Πάγωσα. Έξω, στο βενζινάδικο, είχε αρχίσει να ψιχαλίζει. Κανένας δεν ερχόταν. Μόνο εγώ, το κινητό, και 48 ευρώ.
Το πρώτο μου ένστικτο ήταν να τα κάνω ανάληψη. Ήταν τρία μεροκάματα. Αλλά είχα ακόμα δωρεάν spins; Ναι, περίμεναν άλλα 5. Συνέχισα. Στο 28ο spin, τίποτα. Στο 29ο, τίποτα. Τελευταίο. Το πάτησα χωρίς ελπίδα. Οι τροχοί γύρισαν. Τέσσερις τρίαινες. Η οθόνη τρελάθηκε. Μπήκα σε δεύτερο μπόνους. Διάλεξα ένα βαρέλι με θησαυρούς. 33 ευρώ. Το υπόλοιπο πήγε στα 81,20.
Ένα λαχείο. Κυριολεκτικά. Από 0 ευρώ σε 81 ευρώ σε 15 λεπτά. Καθόμουν εκεί, κοιτούσα την οθόνη, και ένιωθα ένα περίεργο μείγμα χαράς και φόβου. Φόβου μην πατήσω κάπου λάθος και τα χάσω. Έκλεισα το παιχνίδι. Αμέσως. Δεν ήθελα να δω άλλο βυθό, άλλο ψάρι, άλλη τρίαινα.
Πήγα στα live τραπέζια. Ρουλέτα. Εκεί που τουλάχιστον ξέρεις ποιος φταίει. Πόνταρα 20 ευρώ στο μαύρο. Κέρδος. 40. Σύνολο 101. Δεν το πίστευα. Πόνταρα πάλι 20 στο μαύρο. Έπεσε κόκκινο. Έχασα. 81. Πίσω εκεί που ήμουν πριν το μπόνους. Δεν πείραξε. Δεν είχα χάσει τίποτα δικό μου. Πόνταρα 10 στο ζυγό. Κέρδος 20. 91. Αρκετά. Σταμάτησα. Το ρολόι έδειχνε 2:47. Είχαν περάσει 45 λεπτά από τότε που άνοιξα το κινητό. Δεν είχε περάσει ούτε ένα αυτοκίνητο.
Πάτησα εξαργύρωση. 91 ευρώ.
Εκείνο το βράδυ, δεν κοιμήθηκα όταν γύρισα σπίτι. Κάθισα στο μπαλκόνι και περίμενα να ξημερώσει. Κρατούσα το κινητό στο χέρι, σαν να ήταν ακόμα εκεί τα λεφτά. Αλλά δεν ήταν. Είχαν φύγει στο λογαριασμό, αόρατα, αληθινά.
Δύο μέρες μετά, πήρα την εξαργύρωση. 91 ευρώ. Αγόρασα μια νέα κουβέρτα για το βενζινάδικο (η παλιά είχε γίνει κουρέλι), πήρα μια θερμική φόρμα για να μην κρυώνω, και κράτησα τα υπόλοιπα για καφέδες. Την επόμενη φορά που ήρθε εκείνος ο ταξιτζής, του είπα: "Δούλεψε αυτό που μου δώσατε". Εκείνος γέλασε. "Το vavada casino δεν κάνει θαύματα, μικρέ. Αλλά μια φορά στα τόσα, σου κερνάει ένα τσιγάρο".
Δεν ξαναέπαιξα ποτέ. Δεν είχα ανάγκη. Αλλά κάθε φορά που καθόμουν στη νυχτερινή βάρδια, με κρύο και βροχή, και δεν ερχόταν ψυχή, θυμόμουν εκείνο το βράδυ. Θυμόμουν ότι ακόμα και στη χειρότερη δουλειά, στη χειρότερη ώρα, μπορεί να σου τύχει κάτι καλό. Δεν είναι η τύχη. Είναι το ότι δεν κλείνεις τα μάτια. Είναι ότι παραμένεις εκεί, με το κινητό στο χέρι, έτοιμος να πατήσεις ένα κουμπί. Και μερικές φορές, αυτό το κλικ αλλάζει τη νύχτα σου. Όχι τη ζωή σου. Τη νύχτα σου. Αυτό ήταν αρκετό.